Lavie: voor zijn ouders bestaat hij niet meer

Lavie heeft een mentale beperking en epilepsie. 6 maanden geleden werd hij opgenomen in het centrum. Een voorbijganger had hem op straat opgemerkt, helemaal verwaarloosd, en bij SOSAME binnengebracht. Van zijn ouders was geen spoor. Communiceren met de jongen was heel moeilijk omwille van zijn beperking.

 

Weken gingen voorbij. De sociale dienst van SOSAME slaagde er niet in om zijn ouders of andere familieleden op te sporen, dus werd de jongen tijdelijk in het centrum opgenomen.

 

Tot op een dag de buurman van het gezin Lavie toevallig opmerkt: “Zijn ouders hebben iedereen verteld dat de kleine Lavie plots gestorven was, ze hebben zelfs een rouwplechtigheid voor hem georganiseerd. En nu zie ik hem hier levend rondlopen?”. Dankzij de buurman kon de sociale dienst achterhalen waar Lavie vandaan kwam. De ouders hadden hem blijkbaar op straat gedropt, radeloos als ze waren, en niet meer naar hem omgekeken. Hun omgeving keek immers op hen neer, er was weinig begrip voor hun situatie, want zij hadden immers een “bezeten kind” voortgebracht, dus ook met hen moest er wel iets mis zijn…

 
De sociale dienst probeert nu het contact met de vader, een verpleegkundige, te herstellen, maar het verloopt zeer moeizaam. SOSAME wil ook de veiligheid van Lavie niet in gevaar brengen. Voorlopig ontfermt een medewerker van SOSAME zich over Lavie en krijgt hij er alle nodige zorgen en medische begeleiding. Hij is de lieveling van alle personeelsleden en patiënten. Hij lacht, danst, zingt, en straalt levensvreugde uit. Hij heeft zijn naam niet gestolen…