Wivine: soms een maand zonder medicatie

Toen Wivine in de lagere school zat was ze de primus van de klas. Haar vader had heel hoge verwachtingen, met haar intelligentie en doorzettingsvermogen zou ze het later vast heel goed doen op de universiteit. Misschien werd ze wel dokter of advocaat…

 

Aan die droom kwam abrupt een einde toen ze haar eerste epilepsieaanvallen kreeg, ze was 12. Haar wereld, en die van haar ouders stortte in. Weg was haar ideale toekomst. Ze werd niet meer op school toegelaten omwille van haar aanvallen. Ze bleef thuis, en liep een grote leerachterstand op.

 

Een dokter schreef haar uiteindelijk een heel sterk medicijn voor, maar het geneesmiddel had een averechts effect, ze ging verder achteruit en vertoonde agressief gedrag.

 

In dezelfde periode werd het gezin van 9 (2 zussen, 6 broers) voor een tweede keer zwaar getroffen. Vader Guillaume kreeg een beroerte en werd gedeeltelijke verlamd. Hij kon niet langer werken en het gezin moest op andere familieleden rekenen om te kunnen overleven.

 

Wivine kreeg ook nog eens af te rekenen met heel wat onbegrip over haar epilepsie. Want was dit geen straf voor een zonde die ze zelf of haar ouders hadden begaan? Een vloek, het werk van boze geesten, … Het hele gezin stond onder spanning, nachtelijke aanvallen maakten iedereen wakker, en het kwam bijna tot een breuk tussen haar ouders. Wivine voelde zich hierover heel schuldig. Het gezin ging te rade bij een traditionele genezer, maar ook die kon de medische problemen niet oplossen.


In 2013 werd Wivine dan uiteindelijk na een opname in het regionaal ziekenhuis doorverwezen naar SOSAME. Wivine kwam op consultatie, onderging een EEG-scan en kreeg de juiste diagnose van Dr. Eric, die haar specifieke medicatie voorschreef. Wivine en haar ouders kregen opnieuw hoop. De aanvallen bleven uit en ze kon opnieuw naar school.

 

Omwille van haar leerachterstand en de financiële situatie van het gezin heeft Wivine haar universitaire ambities moeten opbergen. Ze volgt nu een beroepsopleiding naaien en showt met veel trots één van haar eigen creaties. “De toekomst die we oorspronkelijk voor Wivine hadden uitgestippeld hebben we moeten opgeven. Maar nu bouwen we samen een nieuwe toekomst voor haar uit. We blijven haar steunen, wat er ook gebeurt”, vertelt haar vader.

 

Dankzij de diagnose konden haar ouders ook aan hun buren en kennissen uitleggen dat Wivine niet vervloekt is, maar een medisch te verklaren aandoening heeft die dankzij de juiste medicatie haar in staat stelt om een normaal leven te leiden.


De aandoening van Wivine blijft voor haar gezin toch nog steeds een zware financiële last omwille van de invaliditeit van vader Guillaume en de financiële noden van de andere schoolgaande kinderen. Iedere maand moeten haar ouders opnieuw medicatie kopen, een grote uitdaging. Omwille van geldgebrek heeft Wivine het al eens een maand zonder medicatie moeten stellen. Al vrij vlug kreeg ze nieuwe aanvallen. Leeftijdsgenoot Lore kan zich moeilijk voorstellen dat haar ouders haar op een dag zou zeggen dat er een maand lang geen geld is voor medicatie. Voor Wivine is dit nochtans de harde realiteit.

 

Vermoedelijk kreeg Wivine epilepsie door een beschadiging in de hersenen door larven van varkenslintwormen. Dit zou één van de belangrijkste oorzaken zijn van niet-aangeboren epilepsie.  Onvoldoende gebakken besmet varkensvlees of besmet water is meestal de oorzaak.

 

Omdat epilepsie nog vaak als een mentale handicap wordt beschouwd in Afrika, zal het voor Wivine wellicht moeilijk worden om later te trouwen en een eigen gezin te stichten. Nochtans zijn de eigen kinderen in Afrika het sociale vangnet als de ouders oud worden en niet meer kunnen werken.

De sociale dienst van Sosame zoekt samen met het gezin naar een oplossing voor hun financiële problemen.